W doborze materiału na nawierzchnie placów miejskich kluczowe są parametry decydujące o trwałości w eksploatacji. Taka nawierzchnia pracuje w trudnych warunkach: intensywny ruch pieszy, często także obciążenia od pojazdów serwisowych, piasek i drobne kruszywo działające jak materiał ścierny oraz wielokrotne cykle zamarzania i rozmarzania.
Odpowiedź "piaskowiec" jest właściwa, ponieważ jest to skała, która (w typowych odmianach stosowanych w budownictwie) bywa bardziej porowata i może wykazywać większą nasiąkliwość niż skały magmowe, takie jak granit czy bazalt. Wyższa nasiąkliwość oznacza, że woda łatwiej wnika w strukturę kamienia, a przy spadku temperatury i zamarzaniu zwiększa swoją objętość, co sprzyja mikropęknięciom, łuszczeniu i wykruszaniu krawędzi elementów nawierzchni. Dodatkowo, niższa odporność na ścieranie powoduje szybsze wygładzanie i ubytek materiału w miejscach intensywnie użytkowanych.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Skały wybierane na place miejskie powinny mieć wysoką odporność na ścieranie, dobrą mrozoodporność i możliwie niską nasiąkliwość. Inne wskazane w zestawie skały (zgodnie z typową praktyką doboru materiałów na nawierzchnie) częściej spełniają te wymagania lepiej niż piaskowiec, dlatego nie są "najmniej przydatne".
Wskazówka egzaminacyjna: czytając tabelę, nie porównuj tylko jednej kolumny. Wybierz materiał, który jednocześnie wypada najsłabiej w cechach krytycznych dla nawierzchni (ścieranie, nasiąkliwość, mrozoodporność), a nie ten, który jest po prostu "najbardziej miękki" lub "najbardziej dekoracyjny". Zwróć też uwagę na słowo "najmniej", bo łatwo odruchowo zaznaczyć materiał najlepszy.
