To zadanie jest typowym obliczeniem materiałowym wykonywanym na podstawie danych tabelarycznych (recepty/wytycznych). Kluczowe są dwa kroki:
- Odczyt danych z tablicy: wybierasz wiersz/kolumnę odpowiadającą mieszance cementowo-gruntowej oraz zastosowaniu "podbudowa pomocnicza", a następnie bierzesz wartość maksymalną (nie minimalną ani zalecaną). W tablicach spotyka się zapis jako procent masy kruszywa albo jako wskaźnik dozowania.
- Przeliczenie na masę cementu: gdy tablica podaje udział w procentach, przeliczasz go na ułamek dziesiętny i liczysz: mcementu = udział · mkruszywa. Dla 240 t kruszywa otrzymujesz masę cementu w tonach.
Odpowiedź "24,0 t" jest zgodna z sytuacją, w której z tablicy wynika udział maksymalny równy 10% masy kruszywa (bo 10% z 240 t to 24 t). Na egzaminie nie należy jednak zgadywać procentu z samych odpowiedzi, tylko zawsze odczytać go z tablicy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "2,40 t" odpowiadałoby 1% z 240 t. Taki wynik zwykle wynika z błędnego przesunięcia przecinka lub przyjęcia zbyt małego udziału.
- "19,2 t" odpowiadałoby 8% z 240 t. To częsty efekt wzięcia innej pozycji z tablicy (np. innego przeznaczenia warstwy lub wartości zalecanej zamiast maksymalnej).
- "1,92 t" odpowiadałoby 0,8% z 240 t. Taki rezultat bywa skutkiem pomylenia jednostek (np. odczytu w kg/t) albo podwójnego przeliczenia procentu.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu zrób szybki test sensowności: cement przy stabilizacji to zwykle kilka–kilkanaście procent masy kruszywa, więc dla 240 t wynik rzędu kilkunastu–kilkudziesięciu ton jest bardziej realistyczny niż 1–3 t.
