W kosztorysowaniu metodą szczegółową nakład robocizny (r-g) dla danej pozycji oblicza się jako iloczyn:
nakład łączny r-g = obmiar robót × nakład jednostkowy z KNR
W tym zadaniu obmiarem jest objętość płyty fundamentowej. Ponieważ podano wymiary 12 × 15 × 0,5 m, objętość wynosi:
V = 12 m × 15 m × 0,5 m = 90 m³
Drugi krok to odczytanie z dołączonego fragmentu tablicy KNR nakładu jednostkowego robocizny w jednostce r-g/m³ (czas pracy potrzebny na wykonanie 1 m³). Po przemnożeniu przez 90 m³ otrzymuje się nakład całkowity. Wynik 241,2 r-g jest spójny z normą jednostkową 2,68 r-g/m³ (bo 90 × 2,68 = 241,2).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 24,12 r-g – typowy błąd przecinka: wynik jest 10 razy zaniżony, co zwykle wynika z przesunięcia miejsca dziesiętnego lub pomyłki w mnożeniu.
- 2,68 r-g – to odpowiada nakładowi jednostkowemu (r-g/m³), a nie nakładowi na całą płytę. Wskazuje na pominięcie mnożenia przez obmiar 90 m³.
- 482,4 r-g – wynik 2 razy większy od poprawnego, co sugeruje nieuprawnione podwojenie (np. mechaniczne "razy 2") mimo że w KNR podstawa obliczeń jest już zdefiniowana w normie jednostkowej.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze kontroluj jednostki. Jeśli norma jest w r-g/m³, a obmiar w m³, to wynik musi być w r-g. Dodatkowo warto wykonać szybkie oszacowanie: dla 90 m³ i ok. 2–3 r-g/m³ wynik powinien być rzędu 180–270 r-g, co pomaga wychwycić błędy rzędu ×10 lub ×2.
