W tego typu zadaniu kluczowe są dwa kroki: (1) obliczenie dostępnej powierzchni oraz (2) zastosowanie normy powierzchni na jedną sztukę wynikającej z przytoczonego fragmentu rozporządzenia (najczęściej jest to tabela zależna od masy ciała lub wieku).
Krok 1. Powierzchnia pomieszczenia
Pomieszczenie ma wymiary 6 m × 25 m, więc jego powierzchnia wynosi:
6 × 25 = 150 m2.
Krok 2. Wyznaczenie maksymalnej obsady
Z fragmentu rozporządzenia odczytuje się minimalną powierzchnię przypadającą na jedno cielę o masie ok. 165 kg (wartość w m2/szt.). Maksymalna liczba cieląt to iloraz:
liczba sztuk = 150 m2 / (m2 na 1 cielę).
Dlaczego odpowiedź "88 cieląt" jest właściwa?
Jest to wynik, który odpowiada podzieleniu 150 m2 przez normę z rozporządzenia oraz zaokrągleniu w dół. W praktyce nawet jeśli dzielenie daje wartość niecałkowitą (np. 88,2), nie wolno "dodać" zwierzęcia ponad limit, bo przekroczona byłaby minimalna powierzchnia na sztukę.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 83 cielęta – odpowiadałoby zbyt ostrożnemu zaokrągleniu lub użyciu innej normy (np. dla większej powierzchni na sztukę). Przy poprawnie odczytanej normie daje zaniżoną obsadę.
- 97 cieląt – oznacza przyjęcie zbyt małej powierzchni na sztukę albo pominięcie właściwego przedziału masy; skutkowałoby przekroczeniem minimalnych wymagań.
- 100 cieląt – typowy błąd "na okrągło" lub nieuwzględnienie normy prawnej; przy 150 m2 zwykle wymagałoby nienaturalnie małej powierzchni na sztukę.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy wynik dzielenia nie jest ułamkiem i pamiętaj, że przy "maksymalnej obsadzie" zaokrągla się w dół, bo nie można przekroczyć limitu wynikającego z minimalnej powierzchni.
