W tego typu zadaniach sprawdza się umiejętność doboru przekroju przewodów na podstawie obciążalności prądowej długotrwałej. Dane wejściowe to prąd obciążenia Ig = 20 A oraz warunki ułożenia: instalacja 1‑fazowa, przewody typu DY prowadzone w rurkach w ścianie. Oznacza to, że nie wolno dobierać przekroju "z pamięci", tylko należy użyć odpowiedniej tabeli obciążalności dla tej metody ułożenia.
Podstawowa zasada doboru jest następująca: przewód musi przenieść prąd obciążenia bez przegrzewania, czyli jego dopuszczalna obciążalność długotrwała powinna być nie mniejsza niż Ig (w uproszczeniu: Iz ≥ Ig). Z tabeli wybiera się więc taki przekrój, dla którego wartość obciążalności w rozpatrywanych warunkach jest równa lub większa od 20 A.
Odpowiedź "2,5 mm2" jest poprawna, ponieważ w typowych zestawieniach dla przewodów instalacyjnych prowadzonych w rurkach w ścianie przekrój 2,5 mm2 osiąga obciążalność pozwalającą na pracę przy prądzie 20 A. Przekrój "1,5 mm2" często stosuje się w obwodach o mniejszych prądach (np. oświetleniowych) i w wielu warunkach może nie spełnić wymagania dla 20 A, co grozi nadmiernym nagrzewaniem izolacji.
Odpowiedzi "4 mm2" oraz "6 mm2" są błędne w tym pytaniu, ponieważ wskazują przekroje większe niż wymagane do przeniesienia 20 A w zadanych warunkach. Same w sobie mogą być technicznie poprawne (przeniosą prąd), ale zadanie polega na doborze przekroju na podstawie tabeli, czyli na wskazaniu najmniejszego przekroju spełniającego warunek prądowy. W praktyce przewymiarowanie zwiększa koszt i utrudnia montaż (sztywniejszy przewód, większe promienie gięcia, większe przekroje zacisków), nie dając korzyści, jeśli nie ma dodatkowych wymagań (np. spadek napięcia, długość linii, warunki cieplne, grupowanie przewodów).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj, czy tabela dotyczy dokładnie tego sposobu ułożenia oraz ilu żył obciążonych dotyczy kolumna. Błędny wybór wiersza/kolumny to najczęstsza przyczyna pomyłek.
