Wynik pomiaru suwmiarką odczytuje się zawsze w dwóch krokach: z podziałki głównej oraz z noniusza. Najpierw ustala się, ile pełnych milimetrów (i ewentualnie 0,5 mm) wskazuje zero noniusza na skali głównej. Następnie dopasowuje się kreskę noniusza, która najdokładniej pokrywa się z kreską skali głównej — to daje część ułamkową (np. 0,10; 0,05; 0,02 mm zależnie od typu noniusza pokazanej suwmiarki).
Odpowiedź "15,30 mm" jest poprawna, ponieważ wynika z prawidłowego zsumowania: wartości bazowej z podziałki głównej oraz dodatku z noniusza odpowiadającego kresce, która na ilustracji jest w idealnym pokryciu ze skalą główną. Taki odczyt jest standardową metodą pracy w pomiarach warsztatowych i kontrolnych.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo odpowiadają typowym pomyłkom podczas odczytu:
- "15,15 mm" — zwykle wynika z dobrania kreski noniusza "na oko" (prawie pokrywa się), albo z pomylenia wartości działki (np. 0,05 vs 0,10).
- "15,35 mm" — często jest skutkiem przesunięcia o jedną–dwie działki noniusza (nieuwaga przy liczeniu) lub błędnego założenia, że pokrywa się inna kreska.
- "15,40 mm" — to typowy efekt odczytu z niewłaściwej kreski noniusza lub mylenia, gdzie znajduje się "zero" noniusza względem skali głównej.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze najpierw odczytaj pełne milimetry z podziałki głównej, a dopiero potem szukaj jednej kreski noniusza, która pokrywa się idealnie. Jeśli dwie kreski wydają się podobnie dopasowane, zwykle oznacza to błąd obserwacji (np. paralaksę) albo zbyt szybkie założenie wyniku.
