Metoda FIFO (first in, first out) w wycenie rozchodu zapasów polega na tym, że przy sprzedaży/wydaniu towaru z magazynu przyjmuje się, iż w pierwszej kolejności rozchodowane są najstarsze partie przyjęć. W praktyce oznacza to, że wartość rozchodu (a więc i koszt własny sprzedaży) ustala się na podstawie cen z pierwszych dostaw, dopóki ich ilości nie zostaną "wyczerpane", a dopiero potem przechodzi się na ceny z kolejnych dostaw.
Dlatego odpowiedź "FIFO" jest właściwa wtedy, gdy z kartoteki wartościowo-ilościowej widać, że wydania są rozliczane według cen partii o najwcześniejszej dacie przyjęcia.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do typowego rozpoznania metody na kartotece?
- "LIFO" oznacza rozchód według ostatnich (najmłodszych) przyjęć. W kartotece dawałoby to efekt "schodzenia" najpierw z najnowszych partii, a dopiero później ze starszych.
- "FEFO" odnosi się do kolejności wydawania według terminu przydatności/ważności (first expired, first out). To podejście bywa użyteczne organizacyjnie w magazynie, ale samo w sobie nie jest typową metodą wyceny rozchodu opartą wyłącznie na cenach zakupu w kartotece.
- "HIFO" zakłada rozchód według najwyższej ceny jednostkowej (highest in, first out). Gdyby stosowano HIFO, w kartotece widoczny byłby wybór do rozchodu partii o najwyższej cenie, niezależnie od daty przyjęcia.
Wskazówka egzaminacyjna: aby poprawnie rozpoznać metodę, porównaj kolejność dat przyjęć z kolejnością, w jakiej kartoteka przypisuje ceny do rozchodowanych ilości. Jeśli ceny "idą" od najstarszych do nowszych, to jest FIFO.
