W bioindykacji porostowej wykorzystuje się fakt, że różne formy morfologiczne porostów mają odmienną wrażliwość na zanieczyszczenia powietrza, w tym na związki siarki. Gdy na badanym obszarze stwierdza się występowanie tylko porostów skorupiastych i proszkowych, oznacza to, że warunki są na tyle niekorzystne, iż bardziej wrażliwe formy (np. listkowate i krzaczkowate) nie utrzymują się lub zanikają.
Dlatego w tabeli bioindykacyjnej temu zestawowi form porostów przypisuje się relatywnie wysokie stężenia zanieczyszczenia, co prowadzi do wyboru przedziału 170–100 µg/m³. To jest poziom wskazujący na istotną presję zanieczyszczeń, ale jeszcze nie skrajny wariant całkowitego braku porostów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 100–70 µg/m³ odpowiadałoby zwykle sytuacji mniej obciążonej, w której częściej mogą pojawiać się także formy bardziej wrażliwe; nie pasuje do warunku "tylko" form odporniejszych.
- > 170 µg/m³ sugeruje poziom jeszcze wyższy niż przypisany w tabeli dla wskazanego zestawu porostów; taki przedział bywa wiązany z ekstremalnym oddziaływaniem (np. bardzo uboga biota lub brak porostów), a nie z samą obecnością dwóch odpornych typów.
- < 30 µg/m³ wskazuje na bardzo czyste powietrze; w takim przypadku oczekuje się bogatszej i bardziej wrażliwej bioty porostów, więc jest to sprzeczne z obserwacją ograniczoną do form najbardziej tolerancyjnych.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zwracaj uwagę na słowo "tylko" oraz na to, czy pytanie dotyczy odczytu z tabeli (czyli przypisania przedziału) czy interpretacji ogólnej. Jednostkę zapisuj konsekwentnie jako µg/m³.
