W zadaniu trzeba odczytać położenie środka ciężkości z nomogramu (wykresu) rozmieszczenia ładunku. Nomogram przedstawia dopuszczalną masę ładunku w funkcji odległości środka ciężkości ładunku od przedniej ściany przestrzeni ładunkowej. Czerwona krzywa jest krzywą graniczną – wskazuje maksymalne dopuszczalne wartości, których nie należy przekraczać, aby nie doprowadzić do nadmiernych nacisków osiowych i pogorszenia stateczności pojazdu.
Dla masy 16 000 kg najpierw zamienia się jednostki myślowo na skalę wykresu: to 16 t (bo oś masy jest w tonach). Następnie na osi "Masa ładunku [t]" znajduje się poziom 16 i prowadzi się odczyt do punktu przecięcia z czerwoną krzywą. Z tego punktu odczytuje się na osi "Odległość środka ciężkości … [m]" wartość około 6 m. To oznacza, że przy ładunku 16 t środek ciężkości powinien znajdować się w takiej odległości od przedniej ściany, by mieścić się w dopuszczalnym obszarze pracy zestawu.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 4 m – zbyt mała odległość w stosunku do odczytu z krzywej dla 16 t; wynika zwykle z pośpiechu lub odczytu z niewłaściwej linii siatki.
- 2 m – błąd typowy dla mylenia skali lub odczytu "od zera" bez odniesienia do właściwego punktu przecięcia.
- 8 m – wartość za duża dla 16 t na tym nomogramie; często pochodzi z odczytu po drugiej stronie maksimum krzywej lub z pomylenia kierunku odczytu.
W praktyce takie odczyty służą do planowania załadunku: przesunięcie ciężkiego ładunku zbyt daleko do tyłu może przeciążyć tylną oś i pogorszyć zachowanie pojazdu w zakrętach oraz przy hamowaniu, dlatego korzysta się z nomogramów i kontroli nacisków osi.
