Pomiar rezystancji izolacji silnika trójfazowego służy do oceny, czy izolacja uzwojeń nie uległa zawilgoceniu, zabrudzeniu lub starzeniu, co objawia się zwiększonym prądem upływu. W praktyce porównuje się wyniki pomiędzy uzwojeniami (pomiary typu L-L) oraz/lub pomiędzy uzwojeniami a obudową (pomiary typu L-PE). Kluczowe jest nie tylko to, że "wartość jest mniejsza", ale który tor pomiarowy odbiega od pozostałych.
Wniosek "pogorszyła się izolacja uzwojenia W." jest właściwy wtedy, gdy w tabeli właśnie kanały związane z uzwojeniem W (np. W względem innych uzwojeń i/lub W względem obudowy) mają istotnie gorszy wynik w porównaniu z U i V. Taka asymetria jest typowa dla lokalnego problemu izolacji: zawilgocenia czoła uzwojenia, zabrudzenia, uszkodzenia mechanicznego lub początku przebicia.
- "Wystąpiło zwarcie między uzwojeniami V i W." – to uszkodzenie powinno najbardziej obniżać wynik pomiaru izolacji właśnie dla pary V–W (i często wpływać na pomiary powiązane), dając obraz "parowy", a nie tylko "jednofazowy". Bez takiego wzorca nie należy automatycznie wnioskować o zwarciu międzyfazowym.
- "W uzwojeniu U występuje zwarcie do obudowy." – zwarcie do masy diagnozuje się przede wszystkim, gdy pomiar uzwojenie–obudowa dla U jest zdecydowanie najgorszy. Jeżeli to W ma obniżone wartości, taka diagnoza dla U jest niespójna z logiką pomiaru.
- "W uzwojeniu V występuje przerwa." – przerwa w uzwojeniu wykrywa się pomiarem ciągłości/rezystancji uzwojeń lub analizą pracy silnika (brak prądu fazy, asymetria prądów), a nie typowym pomiarem rezystancji izolacji. Rezystancja izolacji dotyczy upływu przez izolację, nie przewodzenia w miedzi.
Wskazówka egzaminacyjna: przy takich zadaniach najpierw ustal, czy tabela dotyczy relacji między uzwojeniami czy do obudowy, a dopiero potem szukaj "odstającej" fazy. To zwykle prowadzi do poprawnej diagnozy bez zgadywania.
