W języku SFC (Sequential Function Chart) sekwencja działania jest podzielona na kroki oraz przejścia. Krok (np. "krok 4") może zostać wykonany dopiero wtedy, gdy zostanie uaktywniony przez przejście prowadzące do tego kroku. Kluczowe jest więc odczytanie, jaki warunek przejścia musi być prawdziwy, aby sterowanie "przeszło" do następnego kroku.
Odpowiedź "B1=1 i B2=0 i B3=1" jest poprawna, ponieważ operator "i" oznacza koniunkcję logiczną (AND). Taki warunek jest spełniony wyłącznie wtedy, gdy jednocześnie zachodzą wszystkie składowe: sygnał B1 ma stan 1, sygnał B2 ma stan 0, a sygnał B3 ma stan 1. W praktyce odpowiada to sytuacji, w której przejście jest "odblokowane" dopiero przy konkretnym zestawie wskazań czujników lub bitów.
Odpowiedź "B1=0 i B2=1 i B3=0" opisuje inną, przeciwną konfigurację stanów wejść/bitów. Jest to także koniunkcja, ale wymaga zupełnie innego zestawu wartości, więc nie uruchomi przejścia do kroku 4, jeśli w algorytmie przejście jest zdefiniowane dla kombinacji 1–0–1.
Odpowiedzi "B1=1 lub B2=0 lub B3=1" oraz "B1=0 lub B2=1 lub B3=0" wykorzystują operator "lub", czyli alternatywę (OR). Taki warunek jest spełniony już wtedy, gdy prawdziwa jest choć jedna składowa. W sterowaniu sekwencyjnym prowadzi to zwykle do zbyt łatwego przechodzenia między krokami (przejście staje się "zbyt przepuszczalne"), co nie odpowiada sytuacji, gdy wymagane jest jednoczesne spełnienie kompletu warunków.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi przeczytaj operator w warunku przejścia. "i" = wszystkie naraz, "lub" = wystarczy jeden. Zwracaj też uwagę, że wymaganie "=0" jest równie istotne jak "=1" i nie jest "brakiem sygnału", tylko konkretnym warunkiem logicznym.
