Dobór czujnika temperatury zależy przede wszystkim od zakresu temperatury procesu oraz wymaganej dokładności (tolerancji błędu). Przy maksymalnej temperaturze rzędu 900–950°C w praktyce przemysłowej najczęściej stosuje się termopary, ponieważ dobrze znoszą wysokie temperatury i są kompatybilne z wieloma regulatorami.
Termopara typu K jest w automatyce bardzo popularna jako czujnik do pomiarów od niskich do wysokich temperatur. W kontekście pytania jest właściwym wyborem dla zakresu bliskiego 1000°C, o ile katalog regulatora (fragment z ilustracji) wskazuje, że dla tego typu wejścia spełnione są wymagania dokładności na poziomie ±6°C.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Termopara typu J: ma zastosowania w umiarkowanych temperaturach; w pobliżu 900–950°C często nie jest preferowana lub może nie spełniać warunków wskazanych w katalogu (zakres/klasa/tolerancja).
- Czujnik Pt100: jest czujnikiem rezystancyjnym (RTD) i choć bardzo dokładny w typowych zastosowaniach, to jego zakres pracy jest ograniczony i dla bardzo wysokich temperatur (rzędu 900°C) zwykle nie jest właściwym wyborem.
- Termopara typu S: jest przeznaczona do bardzo wysokich temperatur i specjalistycznych zastosowań (np. w wysokich temperaturach i trudnych warunkach), jednak w zadaniu decydują wymagania z katalogu regulatora oraz praktyczny dobór dla danego zakresu; nie zawsze jest ona właściwa lub konieczna przy 900–950°C.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze łącz dwa kryteria (zakres temperatury + dokładność) i wybieraj czujnik, który spełnia oba wymagania oraz jest obsługiwany przez konkretny regulator (zgodnie z tabelą/katalogiem).
