W tyczeniu metodą wcięć liniowych położenie punktu 1 wyznacza się na podstawie dwóch znanych punktów bazy (tu: 36 i 37). W praktyce oznacza to, że w terenie odkłada się dwie odległości: d36-1 oraz d37-1. Punkt 1 jest miejscem przecięcia dwóch łuków/okręgów: jednego o środku w punkcie 36 i promieniu d36-1, drugiego o środku w punkcie 37 i promieniu d37-1.
Żeby wybrać poprawną odpowiedź, odległości muszą wynikać z danych geometrycznych odczytanych z fragmentu planu (np. z siatki współrzędnych, wymiarów projektowych lub przeliczenia długości na podstawie skali). Kluczowe jest, że oba dystanse muszą pasować jednocześnie: poprawna para odległości opisuje ten sam punkt 1 względem obu punktów bazy.
Warianty niepoprawne zwykle odpowiadają typowym błędom rachunkowym lub interpretacyjnym:
- para z "zamienionymi" lub przypadkowo dobranymi wartościami może odpowiadać innemu punktowi lub wynikać z odczytu z niewłaściwego miejsca rysunku,
- para, w której jedna odległość jest zgodna, a druga wyraźnie zaniżona/zawyżona, wskazuje na błąd w odczycie skali, pominięcie przeliczenia lub pomylenie odcinków pomocniczych,
- para, w której poprawna jest tylko druga odległość, często wynika z dopasowania "znanej" liczby bez sprawdzenia spójności całego rozwiązania.
W praktyce egzaminacyjnej warto przyjąć procedurę: (1) ustalić dane z rysunku i skalę, (2) policzyć/odczytać d36-1, (3) niezależnie policzyć/odczytać d37-1, (4) sprawdzić sensowność wyników (jednostki, zaokrąglenia, czy baza 36–37 jest wspólna dla obu pomiarów). Tylko para spełniająca spójność dla obu odległości jest właściwa do tyczenia.
