W tyczeniu sytuacyjnym metodą ortogonalną punkt w terenie wyznacza się przez dwie prostopadłe składowe względem przyjętej linii odniesienia: najpierw odkłada się odcinek wzdłuż tej linii (odcięta), a następnie prostopadle do niej (rzędna). Żeby taki punkt wynieść, trzeba wcześniej przygotować dane obliczeniowe (zestawienie wartości do odłożenia w terenie) na podstawie współrzędnych punktów, kierunku bazowego oraz przyjętego układu odniesienia.
Dlatego obliczenia "danych do sytuacyjnego tyczenia punktów metodą ortogonalną" wykonuje się w tym dzienniku/arkuszu, który jest przeznaczony do obliczeń tyczenia ortogonalnego, a nie w dzienniku służącym wyłącznie do:
- zapisu obserwacji z pomiaru (np. odczytów na łacie, odległości, kątów),
- opisu czynności terenowych lub szkicu sytuacyjnego bez tabeli obliczeniowej,
- zestawień dla innej metody tyczenia (np. biegunowej), gdzie dominują dane typu: kierunek/azymut i odległość.
Odpowiedź "D." wskazuje właściwy dziennik/tabelę, bo zawiera strukturę danych typową dla przygotowania tyczenia ortogonalnego: wartości potrzebne do wyznaczenia położenia punktu jako przesunięć w układzie prostokątnym względem linii bazowej. Pozostałe odpowiedzi (inne dzienniki/tabele) nie odpowiadają temu celowi — zwykle służą do rejestracji obserwacji, obliczeń innego rodzaju albo do podsumowań, które nie dostarczają bezpośrednio odciętych i rzędnych do wyniesienia punktu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "obliczenia danych do tyczenia", szukaj arkusza, który ma charakter przygotowawczy (zestawienie do wyniesienia), a nie arkusza, który dokumentuje tylko pomiar wykonany w terenie.
