Pasmo przenoszenia wzmacniacza (także wzmacniacza antenowego) to zakres częstotliwości, w którym urządzenie przenosi sygnał z akceptowalnie małą zmianą wzmocnienia. W praktyce w elektronice bardzo często przyjmuje się, że granice pasma wyznaczają częstotliwości graniczne odpowiadające spadkowi wzmocnienia do ustalonego poziomu względem maksimum/poziomu odniesienia (często spotykane kryterium to około -3 dB, czyli spadek amplitudy do ok. 0,707 wartości odniesienia).
W zadaniu należy więc:
- odczytać z wykresu, jaki jest poziom odniesienia (wzmocnienie w "płaskiej" części charakterystyki),
- ustalić punkt(y), w którym wzmocnienie spada do przyjętego progu granicznego,
- z osi częstotliwości odczytać dwie wartości: dolną i górną częstotliwość graniczną,
- zapisać je jako zakres (np. X MHz–Y MHz).
Odpowiedź "70 MHz-800 MHz" jest poprawna, bo odpowiada granicom obszaru, w którym wzmacniacz pracuje w swoim użytecznym paśmie zgodnie z odczytem z charakterystyki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe:
- "20 MHz-860 MHz" sugeruje zbyt szerokie pasmo (zbyt nisko i zbyt wysoko). Taki wybór zwykle wynika z pomylenia pasma przenoszenia z całym zakresem osi wykresu albo z odczytu punktów, w których charakterystyka jest już wyraźnie poza poziomem roboczym.
- "50 MHz-850 MHz" jest przesunięte względem właściwych punktów granicznych; często to skutek odczytu "na oko" lub przyjęcia innego (niepodanego) progu niż ten, który wynika z typowej definicji/oznaczeń na charakterystyce.
- "10 MHz-700 MHz" zaniża górną granicę i rozszerza dół w kierunku częstotliwości, dla których wzmacniacz nie utrzymuje już wymaganego wzmocnienia. To częsty błąd, gdy ktoś bierze pierwszy wyraźny spadek/załamanie za koniec pasma, ignorując faktyczną granicę wynikającą z progu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź co jest kryterium granicy pasma na danym wykresie (np. linia odniesienia, opis "-3 dB", poziom maksymalny) i dopiero wtedy odczytuj częstotliwości. Unikniesz wyboru zakresu "typowego" zamiast rzeczywiście odczytanego.
