Dobór przekroju przewodu/kabla zasilającego odbiornik wykonuje się tak, aby obciążalność długotrwała Id (z tabel) była nie mniejsza od prądu znamionowego obciążenia (w uproszczeniu: Id ≥ In). Wartość Id zależy m.in. od sposobu ułożenia oraz od liczby żył/przewodów, które są jednocześnie obciążone.
W tym zadaniu przewód jest czterożyłowy i zasila oporowy piec trójfazowy. Dla odbiornika oporowego w układzie trójfazowym prądy w fazach są symetryczne, więc obciążone są trzy żyły fazowe (L1, L2, L3). Żyła neutralna w takim przypadku nie jest traktowana jako żyła obciążona prądem roboczym w taki sam sposób jak fazy, dlatego dobór wykonuje się według rubryki "3 przewody obciążone".
Kolejny krok to wybór właściwej kolumny dla warunków montażu. Opis "ułożony na ścianie, na uchwytach" odpowiada ułożeniu na ścianie (w tabeli jako metoda C). Następnie z wierszy tabeli odczytuje się Id dla kolejnych przekrojów i wybiera najmniejszy przekrój, który spełnia Id ≥ 36 A.
- Dla 4 mm2 w metodzie C i przy 3 przewodach obciążonych tabela podaje 34 A, czyli za mało względem 36 A. Taki dobór grozi przegrzewaniem przy pracy długotrwałej.
- Dla 6 mm2 tabela podaje 43 A, czyli wystarczająco dla 36 A. To jest minimalny przekrój spełniający warunek.
- 2,5 mm2 (25 A) jest wyraźnie zaniżony i nie spełni kryterium obciążalności.
- 10 mm2 (60 A) spełnia kryterium, ale nie jest doborem minimalnym – w zadaniu chodzi o właściwe dopasowanie do prądu, a nie o przewymiarowanie.
Typowy błąd egzaminacyjny to traktowanie kabla 4-żyłowego jako "4 przewody obciążone" albo wybór niewłaściwej metody ułożenia (np. jak dla przewodów w rurkach). W praktyce zawsze należy czytać opis ułożenia i sprawdzać, ile żył rzeczywiście przenosi prąd roboczy w danym układzie.
