W niwelacji geometrycznej różnica wysokości między dwoma punktami (tu: dno studzienek w punktach K1 i K2) jest wyznaczana na podstawie odczytów z łaty niwelacyjnej wykonanych podczas pomiaru. Kluczowe są dwie rzeczy: poprawne przepisanie odczytów oraz konsekwentne trzymanie się konwencji, jak zdefiniowano ∆h (np. jako H(K2)−H(K1) albo H(K1)−H(K2)).
W praktyce uczniowie najczęściej popełniają błędy w kolejności odejmowania i w znaku wyniku. Dlatego przed obliczeniem warto zapisać wprost, co oznacza indeks "K1-K2" w ∆hK1-K2 (różnica "od K1 do K2"). Następnie podstawia się odczyty z ilustracji do właściwego wzoru i wykonuje obliczenie w metrach.
Odpowiedź "∆hK1-K2 = -0,200 m" jest poprawna, ponieważ wynika bezpośrednio z różnicy odczytów przedstawionych na ilustracjach, a znak "-" informuje o spadku w rozpatrywanym kierunku (przy tej konwencji zapisu). Warto zauważyć, że różnice rzędu 0,020 m (2 cm) są typowym "dystraktorem": często pojawiają się, gdy ktoś pomyli jedną cyfrę w odczycie lub nieprawidłowo zinterpretuje podziałkę łaty. Z kolei dodatnie warianty 0,020 m oraz 0,200 m odpowiadają sytuacji, w której poprawną wartość bezwzględną zachowano, ale odwrócono znak (np. przez zamianę kolejności K1 i K2 w odejmowaniu).
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu sprawdź sens fizyczny wyniku (czy sieć powinna mieć spadek w danym kierunku) oraz kontrolnie policz wartość bezwzględną różnicy. To pomaga wychwycić typowe pomyłki o 0,010–0,020 m i błędy znaku.
