W tym zadaniu kluczowe są dwie umiejętności: poprawny odczyt danych z nomogramu oraz przeliczenie współczynnika objętości zasobnika na jednostkę powierzchni kolektora.
Nomogram prowadzi przez dobór instalacji solarnej (m.in. liczba osób i zużycie wody), a w jego części dotyczącej doboru elementów można odczytać przykładowe zestawienie: pojemność zbiornika c.w.u. oraz odpowiadającą jej powierzchnię kolektorów płaskich. Następnie należy policzyć, ile dm³ zasobnika przypada na 1 m² kolektora:
- Współczynnik = pojemność zbiornika [dm³] / powierzchnia kolektorów [m²]
Z odczytanych z nomogramu przykładów otrzymujemy wartości rzędu 200 dm³ przy 4 m² oraz 600 dm³ przy 10 m². To daje odpowiednio:
- 200/4 = 50 dm³/m²
- 600/10 = 60 dm³/m²
Dlatego poprawny wynik mieści się w zakresie 50–60 dm³ na 1 m² kolektora płaskiego, co jest typową wartością stosowaną w praktyce dla instalacji c.w.u. w budynkach mieszkalnych.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z powodów praktycznych i rachunkowych:
- 10–20 dm³ oznaczałoby skrajnie mały zasobnik w stosunku do kolektorów, co zwykle prowadzi do niewykorzystania uzysków lub przegrzewów i częstego zrzutu energii latem.
- 120–180 dm³ to znacznie większy zasobnik na 1 m² niż wynika z odczytu z nomogramu; taki dobór bywa spotykany w innych założeniach projektowych, ale nie odpowiada przedstawionym danym z rysunku.
- 250–300 dm³ to wartość skrajnie zawyżona dla typowych instalacji c.w.u. z kolektorami płaskimi; prowadzi do przewymiarowania zasobnika i nieefektywności kosztowej.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj jednostki w trakcie liczenia. Jeśli dzielisz dm³ przez m², wynik musi wyjść w dm³/m², co pomaga uniknąć pomylenia kierunku dzielenia.
