W zadaniach z zakresu sieci i instalacji gazowych z tworzyw sztucznych (np. PE) liczba potrzebnych kształtek nie wynika z samej średnicy, lecz z liczby i rodzaju połączeń przewidzianych na schemacie oraz w wykazie zgrzewów.
Mufa elektrooporowa jest kształtką do łączenia dwóch odcinków rur (albo rury z końcówką innej kształtki) metodą zgrzewania elektrooporowego. Dlatego w pierwszej kolejności trzeba:
- odczytać na schemacie wszystkie miejsca, w których wykonywane jest połączenie technologiczne,
- z listy zastosowanych zgrzewów ustalić, które z nich są realizowane właśnie mufami elektrooporowymi (a nie innymi elementami),
- zliczyć te połączenia i przypisać im liczbę muf (zwykle 1 połączenie = 1 mufa, o ile dokumentacja nie wskazuje inaczej).
Odpowiedź "2 szt." jest poprawna, ponieważ po zsumowaniu połączeń wymagających zastosowania muf elektrooporowych (zgodnie z materiałem graficznym i zestawieniem zgrzewów) otrzymuje się zapotrzebowanie na dwie mufy dla przyłącza DN 63.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "1 szt." oznaczałaby, że w całym przyłączu jest tylko jedno połączenie wymagające mufy; to typowy wynik pominięcia jednego złącza lub błędnego założenia, że część połączeń jest innego typu.
- "3 szt." może wynikać z błędu podwójnego liczenia albo z utożsamienia innych kształtek/połączeń z mufami elektrooporowymi.
- "4 szt." zwykle jest skutkiem zliczania wszystkich zgrzewów jako muf, bez rozróżnienia, które połączenia realizuje się inną kształtką lub innym rozwiązaniem konstrukcyjnym.
Wskazówka egzaminacyjna: po policzeniu muf sprawdź zgodność z logiką trasy przyłącza (liczba odcinków rury i liczba węzłów/połączeń) oraz upewnij się, że liczysz wyłącznie mufy elektrooporowe, a nie wszystkie elementy zgrzewane.
