Podział kationów na grupy analityczne opiera się na selektywnym strącaniu z użyciem tzw. odczynników grupowych oraz na różnicach w rozpuszczalności osadów (w praktyce: różny iloczyn rozpuszczalności i wpływ środowiska reakcji).
II grupa w klasycznym schemacie (metoda siarczkowa) obejmuje kationy, których siarczki wytrącają się w środowisku kwaśnym. Do takich kationów zalicza się m.in. Bi3+, Cu2+, Cd2+, dlatego zestaw tych jonów stanowi poprawną odpowiedź.
Dlaczego pozostałe zestawy są niepoprawne?
- Ag+, Bi3+, Cu2+ – obecność Ag+ sugeruje grupę chlorkową: Ag+ jest typowo strącany jako słabo rozpuszczalny chlorek w pierwszym etapie rozdzielania, więc nie pasuje do II grupy siarczkowej.
- Cu2+, Cd2+, Na+ – Na+ (kation metalu alkalicznego) w klasycznej analizie jakościowej nie tworzy trudno rozpuszczalnych osadów w etapach rozdzielania kationów na grupy; pozostaje w roztworze i jest identyfikowany innymi próbami.
- Ag+, Na+, Bi3+ – łączy dwie typowe "pułapki": Ag+ (zwykle grupa chlorkowa) oraz Na+ (kation pozostający w roztworze). Taki zestaw nie może odpowiadać jednej, spójnej grupie analitycznej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się Na+, warto sprawdzić, czy pytanie dotyczy strącania grupowego – w klasycznym schemacie kationy litowców zwykle nie są "kationami osadowymi" na etapach grupowych. Z kolei Ag+ silnie kojarzy się z wytrącaniem chlorku, co pomaga odróżnić go od kationów grupy siarczkowej.
