Azymut w geodezji to kąt między kierunkiem północy a kierunkiem danej linii, odmierzany zgodnie z ruchem wskazówek zegara w systemie gradów (pełny obrót to 400g). W typowym układzie współrzędnych stosowanym w Polsce dla płaskich współrzędnych prostokątnych przyjmuje się: oś X skierowana jest na północ, a oś Y na wschód.
Ze szkicu (współrzędne podane przy punktach) widać, że XA = XB, czyli ΔX = XB − XA = 0. Jednocześnie YB jest mniejsze od YA, więc ΔY = YB − YA < 0. Taki przypadek szczególny oznacza, że odcinek A→B jest skierowany dokładnie w stronę ujemnych wartości osi Y, czyli na zachód.
Wartości charakterystyczne azymutów w gradach to:
- 0g – północ
- 100g – wschód
- 200g – południe
- 300g – zachód
Skoro kierunek A→B jest zachodni, poprawny azymut to 300g.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują? Wartość 100g oznacza wschód (wzrost Y), a tu Y maleje. Wartość 200g oznacza południe (spadek X przy ΔY=0), ale tutaj X się nie zmienia. Wartość 400g jest równoważna 0g (pełny obrót), czyli północ, co również nie zgadza się z malejącym Y.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, czy obliczenia nie wpadają w przypadek szczególny ΔX=0 lub ΔY=0, i upewnij się, że liczysz azymut dla właściwego zwrotu (A→B, nie B→A).
