W obwodach jednofazowych prąd obciążenia dobiera się na podstawie mocy odbiorników oraz parametrów pracy (napięcia i współczynnika mocy). W zadaniu podano: 12 lamp "2×36 W" z kompensacją mocy biernej. Oznacza to, że jedna oprawa ma dwie lampy po 36 W, więc moc czynna jednej oprawy wynosi 72 W, a całego obwodu: 12×72 W.
Następnie wyznacza się prąd roboczy. W praktyce dla odbiornika jednofazowego wykorzystuje się zależność wynikającą z mocy czynnej: I ≈ P / U, a gdy odbiornik ma istotną moc bierną – także zależność z uwzględnieniem współczynnika mocy (I = P / (U·cos φ)). Ponieważ w treści wskazano kompensację mocy biernej, prąd jest mniejszy niż w przypadku braku kompensacji i zwykle można posługiwać się wartościami z tabeli doboru dla takich opraw.
Dobierając wyłącznik nadprądowy, nie wybiera się wartości "na styk" lub mniejszej od prądu obliczonego. Przyjmuje się najbliższy wyższy prąd znamionowy z typowego szeregu (np. 4 A, 6 A, 10 A, 13 A itd.), tak aby zabezpieczenie nie wyłączało przy normalnej pracy, a jednocześnie chroniło przewody i obwód przed przeciążeniem.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "10 A" – odpowiada doborowi z tabeli i zasadzie doboru do najbliższej wartości znamionowej powyżej prądu roboczego.
- Odpowiedź "4 A" jest zbyt mała dla sumarycznej mocy 12 opraw 2×36 W; prowadziłaby do nieuzasadnionych wyłączeń podczas pracy.
- Odpowiedź "6 A" również jest typowym błędem wynikającym z intuicyjnego kojarzenia oświetlenia z mniejszymi zabezpieczeniami, bez przeliczenia mocy całego obwodu.
- Odpowiedź "13 A" jest zawyżona w stosunku do wyniku z tabeli dla układu z kompensacją; taki dobór może pogarszać selektywność i niepotrzebnie zwiększać dopuszczalne przeciążenie obwodu.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze policz łączną moc z treści (tu kluczowe jest "2×36 W"), a dopiero potem dobieraj najbliższy wyższy prąd znamionowy z podanego zestawu odpowiedzi/tabeli.
