W tym typie zadania punktem wyjścia są pomiary średnic czopów głównych wału korbowego oraz tabela zawierająca wymiary nominalne i wymiary naprawcze (kolejne stopnie, zwykle odpowiadające kolejnym zakresom szlifu). Celem jest przywrócenie poprawnej współpracy pary: czop główny – panewka główna, czyli uzyskanie właściwego luzu łożyskowego i warunków smarowania.
Odpowiedź "Czopy należy szlifować na wymiar naprawczy 1." jest poprawna, ponieważ oznacza wybór minimalnego koniecznego stopnia obróbki, gdy:
- zużycie jest na tyle duże, że wymiar produkcyjny (nominalny) nie spełnia już wymagań,
- jednocześnie nie ma potrzeby wykonywać głębszego szlifu na kolejny stopień (2 lub 3), bo pierwszy stopień naprawczy wystarcza do usunięcia zużycia i uzyskania poprawnej geometrii powierzchni współpracującej z panewką.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w typowej logice oceny wału:
- "Czopy mieszczą się w tolerancji wymiaru produkcyjnego." byłoby właściwe tylko wtedy, gdy wszystkie pomiary mieściłyby się w dopuszczalnym zakresie dla wału bez obróbki. W zadaniu naprawczym zwykle wskazuje się zużycie wymagające interwencji.
- "Czopy należy szlifować na wymiar naprawczy 2." oznaczałoby niepotrzebne pogłębienie obróbki, jeśli stopień 1 już spełnia warunek naprawy. Zbyt duży szlif skraca "życie" wału i wymusza dobór innych panewek.
- "Czopy mieszczą się w tolerancji wymiaru naprawczego 3." sugeruje jeszcze większe zużycie i konieczność przejścia na dalszy stopień naprawczy. Jeśli dane wskazują na stopień 1, wybór 3 byłby błędem interpretacji tabel.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zaczynaj od sprawdzenia, czy wymiar jest jeszcze "produkcyjny". Jeśli nie, wybieraj najmniejszy stopień naprawczy, w którym mieszczą się pomiary po uwzględnieniu tolerancji. Dopiero gdy stopień 1 nie wystarcza, przechodź na 2, a następnie 3.
