W oznaczeniu M20 liczba 20 oznacza średnicę nominalną gwintu/śruby (w milimetrach), a nie średnicę otworu w łączonych elementach. W praktyce montażu konstrukcji budowlanych otwór pod śrubę w połączeniu śrubowym powinien mieć pewien luz montażowy, aby umożliwić wsunięcie śruby mimo typowych niedokładności: tolerancji wiercenia, przesunięć osi otworów w łączonych blachach/kształtownikach czy odchyłek montażowych.
Dlatego dla śruby M20 w połączeniu śrubowym zwykłym przyjmuje się otwór 22 mm. Taki dobór jest kompromisem: z jednej strony ułatwia montaż, z drugiej nie zwiększa nadmiernie luzu, który mógłby pogarszać współpracę elementów lub powodować większe przemieszczenia przy obciążeniu.
- "22 mm" jest właściwe, bo zapewnia typowy luz montażowy dla M20 w połączeniu zwykłym.
- "20 mm" jest błędne w kontekście połączenia zwykłego: otwór równy średnicy nominalnej śruby zwykle utrudnia montaż (śruba może nie przejść przez otwory w kilku elementach jednocześnie).
- "19 mm" jest błędne, bo jest mniejsze niż średnica śruby; w praktyce śruby nie da się włożyć w taki otwór.
- "23 mm" może występować jako większy luz (np. otwór powiększony) w zależności od przyjętych wymagań, ale nie jest typową wartością dla połączenia śrubowego zwykłego w podstawowej tabeli doboru.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz pytanie o średnicę otworu pod śrubę, najpierw rozstrzygnij, czy chodzi o połączenie zwykłe (otwór z niewielkim luzem), czy o otwór powiększony/technologiczny. W połączeniach montażowych bardzo często otwór jest o kilka milimetrów większy od średnicy śruby.
