Eutrofizacja jest zjawiskiem polegającym na nadmiernym wzbogacaniu wód w substancje odżywcze (biogeny), przede wszystkim związki azotu i fosforu. Skutkiem jest wzrost produkcji pierwotnej (rozwój fitoplanktonu i roślinności), a w praktyce często zakwity, spadek przejrzystości wody oraz zwiększone zużycie tlenu podczas rozkładu materii organicznej.
W zadaniach opartych o wykresy "bilansu wskaźników zanieczyszczeń" wniosek o eutrofizacji zwykle wynika z tego, że:
- widać podwyższony dopływ/ładunek biogenów lub ich narastanie w czasie,
- pojawiają się symptomy zwiększonej produktywności (np. wskaźniki związane z glonami),
- mogą występować niekorzystne zmiany tlenu (zwłaszcza w głębszych warstwach) jako efekt rozkładu biomasy.
Odpowiedź "Saturacja" jest nieadekwatna, bo termin ten oznacza ogólnie nasycenie (np. nasycenie tlenem), a nie proces wzbogacania zbiornika w biogeny i następczy wzrost trofii. "Mineralizacja" dotyczy rozkładu materii organicznej do prostszych form nieorganicznych; może towarzyszyć eutrofizacji, ale nie jest jej nazwą i nie opisuje przyczyny wzrostu trofii. "Sedymentacja" to opadanie cząstek na dno (proces fizyczny), które również może zachodzić w zbiorniku, jednak samo w sobie nie jest równoznaczne z eutrofizacją i nie tłumaczy typowych zmian wskaźników biogennych.
Na egzaminie warto zapamiętać skrót: biogeny → zakwity → deficyt tlenu. Jeśli wykresy sugerują taki łańcuch skutków, najczęściej chodzi o eutrofizację.
