Badanie makroskopowe gruntu to w praktyce wstępna identyfikacja wykonywana "na oko" i prostymi czynnościami terenowymi, bez aparatury laboratoryjnej. Ocenia się w nim przede wszystkim cechy jakościowe i bezpośrednio obserwowalne: barwę, wygląd (np. widoczne frakcje), strukturę, obecność domieszek organicznych, wilgotność w sensie opisowym (np. "suchy", "wilgotny"), a także czasem zapach.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "barwę gruntu" — barwę można określić wzrokowo podczas oględzin próbki w wykopie, na hałdzie lub w pobranym urobku.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do wielkości, których nie da się wiarygodnie ustalić wyłącznie makroskopowo:
- "krzywą uziarnienia gruntu" wyznacza się na podstawie badań uziarnienia (np. przesiewanie, sedymentacja). Sama obserwacja może co najwyżej sugerować, czy grunt jest "bardziej piaskowy" lub "bardziej gliniasty", ale nie daje krzywej uziarnienia.
- "wytrzymałość gruntu na ścinanie" jest parametrem mechanicznym, wyznaczanym w badaniach (np. aparaty do ścinania/ badania trójosiowe) lub pośrednio z innych pomiarów. Oględziny nie dają wartości wytrzymałości.
- "gęstość właściwą szkieletu gruntowego" to wielkość fizyczna wymagająca pomiaru masy i objętości (z odpowiednią procedurą), czyli badań laboratoryjnych. Makroskopowo można jedynie opisać "lekki/ciężki" wrażeniowo, co nie jest gęstością właściwą.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "makroskopowo/organoleptycznie", szukaj odpowiedzi opisowej (cecha widoczna), a nie parametru liczbowego z badań specjalistycznych.
