W zadaniach tego typu kluczowe jest, że nie "uśrednia się" wyników metali ciężkich. Każdy oznaczony metal (np. Cd, Pb, Hg, Ni, Cu, Zn) porównuje się osobno z wartościami granicznymi/progowymi przypisanymi do grup i podgrup gruntów w tabelach rozporządzenia. Następnie stosuje się zasadę najbardziej niekorzystnego parametru: jeśli choć jeden metal kwalifikuje próbkę do wyższej (gorszej) grupy, to cała gleba otrzymuje tę wyższą klasyfikację.
Odpowiedź "IV" jest właściwa, gdy zestaw wyników spełnia warunki przypisane w rozporządzeniu do grupy IV (czyli odpowiada najwyższemu stopniowi zanieczyszczenia w użytej skali klasyfikacyjnej). W praktyce oznacza to, że co najmniej jeden z metali znajduje się w przedziale odpowiadającym tej grupie lub przekracza wartości graniczne niższych grup.
- Odpowiedź "I" jest błędna, jeśli choć jeden metal przekracza progi dla grupy I; wybór tej opcji bywa skutkiem pominięcia części analizowanych metali lub przypisów w tabeli.
- Odpowiedź "III" jest błędna, gdy co najmniej jeden metal wskazuje na grupę IV; częsty błąd to zakotwiczenie na "większości" wyników i nieuwzględnienie najgorszego parametru.
- Odpowiedź "II-3" jest błędna, jeśli tabela rozporządzenia po porównaniu wartości nie prowadzi do tej konkretnej podgrupy; mylenie podgrup zwykle wynika z odczytu niewłaściwej kolumny (np. innego rodzaju gruntów) albo przeoczenia jednostek.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zaznacz w tabeli grupę/podgrupę dla każdego metalu, a dopiero potem wybierz wynik końcowy jako maksimum (najgorszą kategorię) spośród uzyskanych klasyfikacji cząstkowych.
