Deficyt samoopieki rozpoznaje się wtedy, gdy z opisu funkcjonowania wynika, że pacjent nie wykonuje danej czynności dnia codziennego prawidłowo, bezpiecznie lub samodzielnie. W praktyce opiekuńczo-pielęgnacyjnej analizuje się obszary ADL (Activities of Daily Living), takie jak jedzenie, toaleta/wydalanie, przemieszczanie się, higiena i ubieranie.
W opisie pacjentki znajdują się dwie kluczowe informacje potwierdzające brak deficytu w części obszarów: jest ona "samodzielna w zakresie zaspokajania potrzeby wydalania i spożywania posiłków", a także jest "osobą chodzącą". Te sformułowania oznaczają, że w jedzeniu, korzystaniu z WC (w znaczeniu związanym z wydalaniem) oraz w podstawowym poruszaniu się nie opisano ograniczeń wymagających pomocy.
Jednocześnie podano typowy przykład trudności w ubieraniu: "niekiedy zakłada ubranie przodem do tyłu lub na lewą stronę". To jest bezpośrednia przesłanka deficytu w czynności ubierania się, często spotykana przy zaburzeniach poznawczych (dezorientacja, problemy wykonawcze), gdzie pacjent ma kłopot z doborem i prawidłową sekwencją działań. Dodatkowo pojawia się informacja o zapominaniu środków i materiałów do mycia/kąpieli, co sugeruje problem w higienie, ale ta czynność nie została podana w odpowiedziach.
Dlatego poprawny wybór to "Podczas ubierania się." Pozostałe odpowiedzi są niezgodne z opisem: jedzenie i wydalanie wskazano jako samodzielne, a przesiadanie się na krzesło nie zostało opisane jako problem (pacjentka jest chodząca, bez wzmianki o trudnościach w transferze).
