Dobór wody do mieszanki betonowej polega na porównaniu wyników badań z wymaganiami jakościowymi. Kluczowe jest, aby spełnione były wszystkie kryteria, a nie tylko jedno z nich (np. sama klarowność lub samo pH).
Odpowiedź "Próbka 3" jest poprawna, ponieważ jednocześnie:
- ma pH = 4, a więc spełnia warunek pH ≥ 4 (wartość równa granicy jest dopuszczalna),
- zawiera siarczany 200 mg/dm³, co mieści się w limicie do 2000 mg/dm³,
- nie wykazuje przekroczeń innych parametrów wskazanych w wymaganiach.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "Próbka 1" ma pH = 3, czyli poniżej dopuszczalnego minimum. Zbyt kwaśna woda może zakłócać reakcje w cemencie i pogarszać właściwości betonu, nawet jeśli inne składniki mieszczą się w limitach.
- "Próbka 2" ma wprawdzie pH = 4, ale zawiera chlorki 1300 mg/dm³, czyli przekracza limit 1000 mg/dm³. To zwiększa ryzyko korozji stali zbrojeniowej i obniża trwałość konstrukcji.
- "Próbka 4" zawiera siarkowodór w dopuszczalnym poziomie, ale ma pH = 3, co dyskwalifikuje ją tak samo jak próbkę 1.
W praktyce na budowie najczęściej przyjmuje się wodę wodociągową jako odpowiednią, natomiast woda z innych źródeł powinna być oceniona (oględziny, pomiar pH, a w razie potrzeby badania laboratoryjne). Na egzaminie najczęstszy "haczyk" to błędne odrzucanie pH równego 4 oraz nieuwzględnianie przekroczeń chlorków mimo prawidłowego pH.
