KWALIFIKACJA MED9 - STYCZEŃ 2012

PYTANIE NR 22.
Na podstawie zapisanych w ramce właściwości substancji czynnych, określ jaką postać powinien mieć lek sporządzony według podanej recepty?
Ilustracja przedstawia fragment recepty farmaceutycznej oraz właściwości substancji czynnych.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
"Suspensio" jest właściwą postacią, ponieważ recepta zawiera substancje stałe praktycznie nierozpuszczalne w wodzie (Calcii carbonas i Tanninum albuminatum), a rozpuszczalnikiem jest głównie Aqua purificata.
Nie da się więc uzyskać jednofazowego roztworu; powstaje układ dwufazowy wymagający rozproszenia cząstek stałych.

Pełne wyjaśnienie:

Poprawna odpowiedź to "Suspensio", ponieważ o postaci leku decyduje przede wszystkim rozpuszczalność składników w zastosowanym rozpuszczalniku.

W recepcie znajdują się substancje stałe: Calcii carbonas oraz Tanninum albuminatum. Z informacji w ramce (wyciąg z farmakopei) wynika, że obie te substancje są praktycznie nierozpuszczalne w wodzie. Jednocześnie fazą ciekłą preparatu jest głównie Aqua purificata ad 100,0, czyli woda stanowi zasadniczy nośnik leku. W takiej sytuacji po zmieszaniu nie powstanie układ jednofazowy, tylko ciecz z drobnymi cząstkami stałymi rozproszonymi w całej objętości.

Zawiesina (suspensio) to układ heterogeniczny (dwufazowy), w którym cząstki fazy stałej są równomiernie rozmieszczone w fazie ciekłej, ale się w niej nie rozpuszczają. W praktyce recepturowej oznacza to konieczność intensywnego mieszania podczas sporządzania i zwykle także konieczność poinformowania pacjenta o wstrząsaniu przed użyciem.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

  • "Solutio" oznacza roztwór, czyli układ homogeniczny (jednofazowy). Roztwór wymaga całkowitego rozpuszczenia substancji w rozpuszczalniku. Skoro składniki stałe są praktycznie nierozpuszczalne w wodzie, uzyskanie roztworu w tej recepcie jest fizycznie niemożliwe bez zmiany składu lub rozpuszczalnika.
  • "Guttae" to krople – postać leku zwykle przygotowywana w małych ilościach i dozowana kroplomierzem. Tutaj ilość końcowa to 100,0 (masa/objętość preparatu), co odpowiada typowemu większemu preparatowi płynnemu, a nie kroplom. Sama obecność nalewek (tincturae) nie przesądza o kroplach.
  • "Mixtura" jest określeniem historycznym i mniej precyzyjnym; w praktyce może opisywać różne mieszaniny płynne. W tym zadaniu kluczowe jest rozróżnienie, czy układ jest jedno- czy dwufazowy. Ponieważ zawiera nierozpuszczalne substancje stałe w podłożu wodnym, jednoznacznie właściwa jest nazwa postaci: zawiesina.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w recepcie jest woda jako główny nośnik i jednocześnie występują substancje praktycznie nierozpuszczalne w wodzie, najczęściej szukasz odpowiedzi odpowiadającej zawiesinie, a nie roztworowi.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Zawiesina to układ dwufazowy, w którym drobne cząstki substancji stałej są rozproszone w cieczy, ale się w niej nie rozpuszczają. Taki lek zwykle wymaga wstrząśnięcia przed użyciem, aby równomiernie rozprowadzić osad.
Węglan wapnia jest w wodzie praktycznie nierozpuszczalny, więc po dodaniu do wody nie tworzy jednofazowego roztworu. Zamiast tego powstaje mieszanina z cząstkami stałymi, czyli typowa zawiesina. Roztwór wymaga całkowitego rozpuszczenia substancji.
Sprawdź rozpuszczalność składników w podanym rozpuszczalniku. Jeśli wszystkie składniki się rozpuszczają → roztwór (układ jednofazowy). Jeśli choć jeden składnik jest nierozpuszczalny i pozostaje w postaci cząstek stałych → zawiesina (układ dwufazowy).
"ad 100,0" oznacza dopełnić do podanej ilości końcowej (tu: do 100,0). W praktyce dodaje się nośnik (np. wodę oczyszczoną) tak, aby cały preparat po sporządzeniu miał wskazaną masę/objętość końcową.
Nie. Nalewki są roztworami alkoholowymi składników roślinnych, ale nie gwarantują rozpuszczenia wszystkich pozostałych substancji w recepcie. Jeśli w preparacie są substancje stałe nierozpuszczalne w wodzie (a woda jest głównym nośnikiem), lek nadal będzie zawiesiną.
"Mixtura" jest określeniem mniej precyzyjnym i historycznie stosowanym dla różnych mieszanin płynnych. W zadaniach testowych zwykle oczekuje się nazwy postaci wynikającej z definicji technologicznej: roztwór (jednofazowy) albo zawiesina (dwufazowa).
Krople to postać leku przygotowywana zwykle w niewielkiej ilości i przeznaczona do dozowania kroplami (np. z kroplomierza). Jeśli recepta przewiduje dużą ilość końcową (np. 100,0), to zazwyczaj nie jest to typowa postać "guttae".
Dla zawiesin typowe jest zalecenie "Przed użyciem wstrząsnąć", ponieważ cząstki stałe mogą z czasem opadać na dno. Wstrząsanie przywraca równomierne rozproszenie substancji i zapewnia prawidłowe dawkowanie każdej porcji leku.
"M.f." to skrót od łacińskiego polecenia wykonania leku przez zmieszanie składników. Nie przesądza samo w sobie o tym, czy ma powstać roztwór, zawiesina czy inna postać. O postaci decydują dane o składzie i właściwościach (np. rozpuszczalności).
Najczęstsze błędy to: pomijanie informacji o rozpuszczalności, automatyczne wybieranie "solutio", bo lek jest płynny, oraz mylenie pojęć "mixtura" i "suspensio". Warto zawsze sprawdzić, czy w rozpuszczalniku da się uzyskać układ jednofazowy.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 52% zdających egzamin. trudne

Źródła:

  • Farmakopea Polska VIII – monografia "Calcii carbonas", punkt dotyczący rozpuszczalności (substancja praktycznie nierozpuszczalna w wodzie).
  • Farmakopea Polska IV – monografia "Tanninum albuminatum", punkt dotyczący rozpuszczalności (preparat praktycznie nie rozpuszcza się w wodzie i etanolu 95°).

Materiały:

  • Farmakopea Polska (aktualne wydanie) – monografie surowców i dział "Postacie leku"
  • Podręcznik z technologii postaci leku / receptury aptecznej (rozdziały: roztwory, zawiesiny)
  • Ćwiczenia z analizy recept (interpretacja skrótów, dobór postaci i sposobu sporządzenia)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego