W kotłach spalających biomasę rolniczą kluczowym czynnikiem ryzyka są osady i żużle powstające z popiołu oraz to, jak reagują one z metalem w wysokiej temperaturze. Paliwa słomowe są często bardziej "agresywne" eksploatacyjnie niż ziarno, ponieważ słoma zbożowa ma tendencję do wnoszenia do kotła większych ilości chloru i alkaliów (zwłaszcza potasu), a jej popiół może mieć niższą temperaturę topnienia.
Gdy w strefie powierzchni ogrzewalnych tworzą się osady zawierające chlorki i związki alkaliczne, rośnie ryzyko korozji wysokotemperaturowej (m.in. korozji chlorkowej). Równocześnie niska temperatura topnienia składników popiołu sprzyja temu, że część osadu staje się lepka lub półpłynna i intensywnie przywiera do rur, co nasila żużlowanie. Skutki są typowo eksploatacyjne: pogorszenie wymiany ciepła, spadek sprawności, wzrost temperatur spalin i częstsze postoje na czyszczenie.
Odpowiedź "słoma żółta" jest wskazana jako czynnik najsilniej wpływający na te procesy w zestawie odpowiedzi, bo reprezentuje kategorię słomy, czyli paliwa słomowego, które w praktyce bywa źródłem większej ilości problematycznych składników popiołu.
- "ziarno typu owies" i "ziarno typu kukurydza" są zwykle mniej problematyczne pod kątem osadów chlorkowo-alkalicznych, bo ziarno ma na ogół inną charakterystykę popiołu i mniejszą skłonność do tworzenia niskotopliwych, agresywnych osadów.
- "słoma szara" pozostaje słomą, ale bez jednoznacznej, powszechnej definicji tej nazwy w treści zadania nie da się z samego brzmienia przesądzić, że byłaby bardziej krytyczna niż wskazana w kluczu odmiana.
W przygotowaniu do egzaminu warto łączyć pojęcia: chlor + potas/sód → niskotopliwe osady → żużlowanie i korozja, a także pamiętać o praktycznych metodach ograniczania skutków (czyszczenie powierzchni, dobór materiałów/powłok, mieszanki paliwowe).
