Krzywa Mayera jest wykresem używanym w przeróbce mechanicznej kopalin do oceny efektu rozdziału (wzbogacania) oraz do porównania przebiegu procesu z pewnymi stanami granicznymi (idealizacjami). Na takim wykresie często rozróżnia się:
- linię idealnego wzbogacania – opisuje przypadek teoretycznie doskonałego rozdziału, czyli sytuację, w której produkt bogaty i ubogi są rozdzielone bez "przenikania" składników pomiędzy frakcjami/produktami;
- linię braku wzbogacania – odpowiada sytuacji, gdy rozdział nie poprawia składu produktów względem nadawy (proces nie daje efektu selektywnego);
- linię idealnego mieszania – jest innym stanem odniesienia, obrazującym skrajny przypadek uśrednienia, a nie selektywnego rozdziału;
- linię (krzywą) rzeczywistego wzbogacania – to przebieg wynikający z realnej pracy układu technologicznego, uwzględniający niedoskonałości separacji.
W pytaniu wskazano, że na rysunku jeden z tych przebiegów oznaczono symbolem X. Odpowiedź "idealnego wzbogacania" jest poprawna, ponieważ odnosi się do linii teoretycznej będącej punktem odniesienia do porównania wyników rzeczywistych. Taka linia nie wynika z losowego mieszania ani z braku efektu rozdziału, tylko z założenia "maksymalnie możliwego" wzbogacenia.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne typowo z następujących powodów:
- "idealnego mieszania" – dotyczy uśredniania składu, czyli zjawiska przeciwnego do selektywnego rozdziału; na wykresach stanowi inne odniesienie niż idealna separacja.
- "braku wzbogacania" – oznacza brak poprawy składu produktów; taka linia nie reprezentuje granicy doskonałej separacji.
- "rzeczywistego wzbogacania" – opisuje wynik procesu w praktyce i zwykle odbiega od ideału; nie jest to linia teoretyczna idealizacji, tylko przebieg obrazujący faktyczne osiągi.
Wskazówka egzaminacyjna: przed wyborem odpowiedzi ustal, czy pytanie dotyczy stanu odniesienia (idealizacja), czy wyniku pomiaru/eksploatacji. To pozwala szybko odróżnić "idealne" od "rzeczywistego".
