Metoda wcięcia kątowego w przód służy do wyznaczania współrzędnych punktu P, gdy dysponujemy co najmniej dwoma punktami o znanych współrzędnych (najczęściej punktami osnowy) oznaczonymi jako A i B. W terenie (lub na schemacie) mierzy się kąty poziome w punktach A i B do kierunków prowadzących na punkt P. Z geometrycznego punktu widzenia powstają dwa kierunki (promienie) wychodzące z A i z B, a punkt P jest ich przecięciem.
Dlatego poprawny rysunek powinien spełniać jednocześnie kilka cech:
- Występują dwa znane punkty (A i B) oraz punkt wyznaczany P.
- W punktach A i B są zaznaczone mierzone kąty (np. α i β), bo to one są obserwacjami w tej metodzie.
- Do P prowadzą kierunki wyznaczone na podstawie tych kątów; P nie jest "odczytywany z odległości", tylko wynika z przecięcia kierunków.
Odpowiedź z rysunkiem przedstawiającym trójkąt A–B–P z zaznaczonymi kątami przy A i B odpowiada istocie metody. Schematy, w których brakuje kątów w punktach A i B, albo w których dominują odległości (np. pomiar AP i BP), sugerują inne metody (np. wcięcie liniowe) i nie opisują wcięcia kątowego w przód. Z kolei układ, w którym P jest stanowiskiem pomiaru i obserwuje się znane punkty, odpowiada wcięciu wstecz, a nie w przód.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi widzisz dwa znane punkty i dwa kąty "celujące" na P, to jest to klasyczne rozpoznanie wcięcia kątowego w przód.
