Określenie "przekładnia główna" w pojeździe najczęściej odnosi się do zespołu w moście napędowym, który zmienia kierunek przenoszenia momentu oraz realizuje przełożenie między wałem napędowym a mechanizmem różnicowym. W praktyce bardzo często spotyka się tam przekładnię stożkową o uzębieniu spiralnym, a jej szczególną odmianą jest przekładnia hipoidalna.
Odpowiedź "hipoidalnej." jest właściwa, ponieważ przekładnia hipoidalna ma cechę konstrukcyjną typową dla wielu mostów napędowych: osie wałka atakującego i koła talerzowego są przesunięte, czyli nie przecinają się w jednym punkcie. To pozwala m.in. obniżyć położenie wału napędowego względem osi pojazdu i uzyskać korzystniejszą zabudowę, ale jednocześnie zwiększa poślizg w zazębieniu i stawia wymagania co do smarowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "planetarnej." – przekładnia planetarna ma układ kół: słoneczne, satelity i koło pierścieniowe. Jest typowa np. dla skrzyń automatycznych lub reduktorów, a nie dla klasycznej przekładni głównej z kołem talerzowym i zębnikiem.
- "walcowej." – przekładnia walcowa pracuje na kołach walcowych (osie równoległe). Przekładnia główna w moście zwykle zmienia kierunek o 90°, więc geometria walcowa nie pasuje do typowego układu.
- "ślimakowej." – przekładnia ślimakowa wykorzystuje ślimak i koło ślimakowe; ma charakterystyczną budowę i inne własności (np. duże przełożenia, specyficzne straty). Nie jest standardowym rozwiązaniem przekładni głównej w moście napędowym samochodu osobowego/ciężarowego.
Na egzaminie warto ćwiczyć rozpoznawanie: czy osie kół są równoległe (walcowa), prostopadłe i przecinające się (stożkowa), czy prostopadłe, ale przesunięte (hipoidalna), oraz czy widać układ satelit (planetarna) albo ślimaka (ślimakowa).
