Fotorezystor (LDR, fotoopornik) jest elementem półprzewodnikowym, którego rezystancja zależy od oświetlenia. Działa na zasadzie fotoprzewodnictwa: fotony wzbudzają nośniki ładunku w materiale, przez co przewodnictwo rośnie, a opór maleje.
W typowej konstrukcji LDR można wyróżnić kilka charakterystycznych części, które często są pokazane na rysunku:
- 1 – światłoczuła warstwa półprzewodnika: na czołowej powierzchni widać zwykle ścieżkę w kształcie meandra/zygzaka. To ona jest częścią "roboczą" – materiał fotoprzewodzący zmienia opór pod wpływem światła.
- 2 – okienko przeźroczyste dla światła: przednia powierzchnia (osłona) ma przepuszczać światło do warstwy światłoczułej. Gdyby była nieprzezroczysta, element nie reagowałby poprawnie na oświetlenie.
- 3 – obudowa hermetyczna: boczna, cylindryczna część chroni wnętrze przed wilgocią i zanieczyszczeniami, które mogłyby zmieniać parametry elementu.
- 4 – doprowadzenia (wyprowadzenia): dwa metalowe druty/nóżki umożliwiają elektryczne podłączenie fotorezystora do układu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? W każdej z nich przestawiono nazwy elementów w sposób niezgodny z typową identyfikacją na rysunku: okienko mylone jest z obudową, a obudowa z częścią aktywną. Najbardziej charakterystyczny fragment (meander) to nie "okienko" ani "obudowa", tylko warstwa światłoczuła. Poprawne przypisanie wymaga rozumienia funkcji każdej części, a nie tylko zgadywania po kolejności numerów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz na rysunku LDR zygzakowatą ścieżkę na czole – prawie zawsze odpowiada ona warstwie światłoczułej, natomiast dwie długie nóżki z tyłu to wyprowadzenia.
