Wstawka naprawcza służy do lokalnego usunięcia lub zamaskowania wady tak, aby element nadawał się do dalszej obróbki i wykończenia (szlifowania, bejcowania, lakierowania). Kluczowe jest dopasowanie metody do rodzaju wady i jej rozmiaru.
Odpowiedź "drobnych pęknięć i małych pęcherzy żywicznych." jest właściwa, ponieważ są to wady punktowe i niewielkie, które często da się naprawić przez przygotowanie miejsca (oczyszczenie/opracowanie ubytku) i zastosowanie odpowiedniej wstawki/uzupełnienia tak, aby przywrócić ciągłość powierzchni. Taka naprawa ogranicza straty materiału i poprawia estetykę.
Pozostałe odpowiedzi opisują defekty, które zwykle wymagają innej technologii lub innego zakresu napraw:
- "dużych i zepsutych sęków." Duże, luźne lub zepsute sęki to istotne osłabienie struktury; naprawa często wymaga większego wycięcia i wklejenia odpowiednio dopasowanego elementu albo odrzutu fragmentu materiału, a nie wstawki typowej dla drobnych wad.
- "licznych i dużych chodników owadzich." Rozległe uszkodzenia owadzie mogą mieć charakter systemowy (wiele korytarzy) i wpływać na wytrzymałość; samo punktowe wstawianie nie rozwiązuje problemu, bo ubytki mogą być głębokie i rozproszone.
- "zakorków i zabitek." To pojęcia związane z innymi rodzajami napraw/zaślepiania (np. technikami maskowania otworów lub ubytków po obróbce). Nie odpowiada to typowej naprawie drobnych pęknięć i małych pęcherzy żywicznych, które rozpoznaje się i usuwa inną metodą.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy wada jest mała i punktowa (wtedy zwykle wystarczą rozwiązania miejscowe), czy duża/rozległa (wtedy potrzebne są naprawy konstrukcyjnie "większego kalibru" lub selekcja materiału).
