W sieci FTTH (Fiber To The Home) zrealizowanej w architekturze PON kluczowe jest rozróżnienie elementów aktywnych i pasywnych oraz tego, gdzie znajdują się po stronie operatora, a gdzie po stronie abonenta.
Internet jest źródłem/usługą "poza" siecią dostępową. Po stronie operatora pierwszym charakterystycznym urządzeniem w torze FTTH jest OLT (urządzenie centralne w węźle/operatorze), które steruje transmisją w sieci PON i agreguje ruch wielu abonentów.
Następnie w torze pojawia się splitter, czyli pasywny rozgałęźnik optyczny. Jego zadaniem jest podział mocy optycznej/toru na wiele odgałęzień bez zasilania i bez aktywnego przetwarzania sygnału. To element charakterystyczny dla PON – występuje pomiędzy częścią centralną a abonentami.
Na końcu toru, w lokalu klienta, znajduje się ONT (terminal abonencki), czyli zakończenie sieci optycznej po stronie użytkownika, które udostępnia interfejsy usługowe (np. Ethernet) dla urządzeń domowych.
Dlatego poprawna kolejność identyfikacji na schemacie FTTH to: Internet → OLT → splitter → ONT.
- Warianty, w których ONT jest umieszczany przed elementami operatora, są nielogiczne funkcjonalnie: urządzenie abonenta nie może znajdować się "przed" częścią centralną sieci.
- Warianty, w których splitter jest na końcu toru lub Internet jest "za" ONT, odwracają kierunek i rolę elementów: Internet jest po stronie zasilania/usług, a ONT jest zakończeniem u klienta.
- Warianty mieszające OLT i ONT wynikają zwykle z pomylenia skrótów; warto zapamiętać, że OLT jest po stronie operatora, a ONT po stronie abonenta.
W praktyce egzaminacyjnej pomocne jest pytanie kontrolne: "co jest w domu klienta?" – to będzie ONT, a "co jest w centrali operatora?" – to będzie OLT. Pomiędzy nimi, w PON, typowo występuje splitter.
