Prawidłowa odpowiedź to "pędnik cykloidalny", ponieważ jest to rozwiązanie, które na rysunkach zwykle wyróżnia się zestawem kilku (zwykle pionowych) łopat poruszających się ruchem obrotowym po obwodzie, a jednocześnie ze zmiennym ustawieniem łopat w trakcie obrotu. Ta cecha umożliwia uzyskanie ciągu w różnych kierunkach bez konieczności klasycznego "skręcania" sterem lub zmiany biegu śruby, co daje bardzo dobre własności manewrowe.
Odpowiedź "pędnik Schottela" (pędnik azymutalny) jest błędna, bo konstrukcyjnie kojarzy się z gondolą/kolumną z klasyczną śrubą, obracaną wokół osi pionowej (zmiana kierunku ciągu przez obrót całego pędnika). Na rysunkach nie wygląda jak układ wielu łopat cykloidalnych.
Odpowiedź "ster strumieniowy" jest błędna, ponieważ jest to urządzenie manewrowe umieszczone w tunelu poprzecznym (najczęściej na dziobie lub rufie) i działa przez wyrzut strugi wody na boki. W typowym ujęciu rysunkowym widoczny jest tunel oraz śruba w tunelu, a nie cykloidalny układ łopat.
Odpowiedź "dyszę Korta" należy odrzucić, bo dysza jest elementem otaczającym śrubę (pierścień/krótki kanał), którego zadaniem jest poprawa warunków przepływu i często zwiększenie skuteczności ciągu przy małych prędkościach. To nie jest osobny typ pędnika, tylko osłona współpracująca z klasyczną śrubą.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "na rysunku przedstawiono" nie oceniaj tylko funkcji (manewrowanie/napęd), ale szukaj cech konstrukcyjnych: tunel poprzeczny → ster strumieniowy; pierścień wokół śruby → dysza; gondola obracana w azymucie → pędnik azymutalny; wiele łopat o zmiennym kącie w cyklu → pędnik cykloidalny.
