Poprawna odpowiedź to kabel energetyczny sektorowy, ponieważ jego cechą rozpoznawczą jest kształt żył roboczych: zamiast żył okrągłych występują żyły o kształcie sektorów koła, które po złożeniu lepiej wypełniają przekrój kabla. Taka budowa jest typowa dla kabli energetycznych o większych przekrojach, gdzie dąży się do zwartego ułożenia żył oraz ograniczenia średnicy zewnętrznej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Kabel energetyczny ekranowany – oprócz żył i izolacji posiada dodatkowy element w postaci ekranu (np. warstwa metaliczna/opleciona), stosowany m.in. do ograniczania pól elektromagnetycznych i poprawy kompatybilności. Na rysunku powinien być widoczny wyraźny element ekranu, a nie tylko sama geometria żył.
- Przewód izolowany samonośny – jest przeznaczony do linii napowietrznych; zwykle ma charakterystyczny układ żył/linek i rozwiązania mechaniczne umożliwiające zwieszenie (samonośność). Taki przewód rozpoznaje się bardziej po konstrukcji "napowietrznej" niż po przekroju typowym dla kabli ziemnych/instalacyjnych.
- Przewód oponowy warsztatowy – to elastyczny przewód do zasilania urządzeń przenośnych, zwykle z wyraźną, grubą oponą (powłoką) zapewniającą odporność mechaniczną. Kluczowe jest tu przeznaczenie i elastyczność, a nie sektorowy kształt żył charakterystyczny dla kabli energetycznych.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu typu kabla/przewodu z rysunku najpierw sprawdź, czy widać ekran, oponę oraz geometrię żył (okrągłe czy sektorowe). Dopiero potem dopasuj nazwę do zastosowania (energetyczny, samonośny, warsztatowy).
