W aparaturze rektyfikacyjnej ciepło do procesu często doprowadza się poprzez ogrzewanie parowe (np. w podgrzewaczu lub innym elemencie węzła cieplnego). Para grzejna po oddaniu ciepła ulega skropleniu, a powstałe skropliny to kondensat. Kondensat nie jest "odpadem" w sensie technologicznym: to zwykle woda o podwyższonej temperaturze, której odzysk poprawia bilans energetyczny i ogranicza zużycie wody świeżej.
Dlatego odpowiedź "wytwornicy pary grzejnej" jest właściwa: kondensat powinien wracać do układu przygotowania pary (zwykle jako element obiegu woda–para), co:
- zmniejsza koszty wytwarzania pary (mniej energii na podgrzanie wody zasilającej),
- ogranicza ubytki uzdatnionej wody,
- stabilizuje pracę instalacji parowej,
- zmniejsza obciążenie ścieków i ryzyko strat medium.
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają tej zasady. "Instalacji kanalizacyjnej" nie wybiera się, ponieważ kondensat jest medium użytkowym, a odprowadzanie go do ścieków to strata energii i wody (dodatkowo może powodować problemy eksploatacyjne, np. z temperaturą ścieków). "Deflegmatora" nie traktuje się jako miejsca zrzutu kondensatu pary grzejnej: deflegmator jest elementem węzła rektyfikacji związanym z kondensacją par procesowych i poprawą rozdziału, a nie odbiorem kondensatu z ogrzewania. "Wyparki trójdziałowej" również nie jest typowym, technologicznym miejscem kierowania kondensatu z obiegu parowego rektyfikacji; to inny aparat i inny węzeł procesu, a mieszanie obiegów utrudnia kontrolę i może zaburzać pracę instalacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "skropliny" w kontekście pary grzejnej, najczęściej chodzi o kondensat i jego odzysk do układu wytwarzania pary. Jeśli chodzi o skropliny produktu, wtedy szuka się odpowiedzi o odbiorze destylatu/zbiorniku produktu, a nie o wytwornicy pary.
