W obudowie kotwowej podstawowym kryterium rozróżniania typów kotew jest konstrukcja cięgna oraz sposób, w jaki kotwa przenosi obciążenia ze stropu na górotwór. Na rysunku kluczowa jest cecha widoczna "gołym okiem": cięgno ma postać skręconej liny stalowej, czyli splotu wielu drutów. Taki element jest elastyczny i pracuje inaczej niż lity pręt.
Odpowiedź "linowej" jest poprawna, ponieważ kotwa linowa wykorzystuje właśnie linę stalową (splot drutów) jako element nośny. Dodatkowo typowe jest zastosowanie podkładki oporowej (płyty dociskowej) oraz elementu zaciskowego/tulei, które stabilizują podkładkę na cięgnie i umożliwiają prawidłowe przeniesienie sił na powierzchnię stropu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "wbijanej" – kotwa wbijana jest kojarzona z elementem sztywnym (najczęściej pręt/rura) wprowadzanym mechanicznie. Na rysunku nie ma litego pręta, tylko wyraźny splot liny.
- "strunowej" – w praktyce termin może pojawiać się w różnych branżach, ale w zadaniach egzaminacyjnych rozpoznanie "splotu drutów" prowadzi do nazwy linowa. Wybór "strunowej" bywa skutkiem mylenia pojęć, a nie analizy budowy.
- "rozprężnej" – kotwa rozprężna ma charakterystyczny mechanizm rozparcia (ekspansji) w otworze, a nie linę jako cięgno. Na rysunku brak elementu rozprężnego typowego dla tego rozwiązania.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli na ilustracji widać splot (wiele drutów skręconych spiralnie), traktuj to jako sygnał "kotwa linowa". Gdy widzisz lity pręt – rozważ kotwę prętową/wbijaną, a gdy pojawia się rozparcie/klinowanie – typ rozprężny.
