Kody stosowane w magazynie można w podstawowy sposób podzielić na jednowymiarowe (1D) i dwuwymiarowe (2D). Kluczowa różnica polega na tym, jak informacja jest zapisana w symbolu.
Kod "dwuwymiarowy matrycowy" ma postać matrycy (siatki) złożonej z wielu małych elementów graficznych (modułów) rozmieszczonych w dwóch wymiarach. Dzięki temu w niewielkiej powierzchni można zapisać więcej danych, a odczyt zwykle wymaga skanera obrazującego (imagera) 2D.
Odpowiedź "jednowymiarowy UPC-A" jest niepoprawna, ponieważ UPC-A to symbolika 1D: informacja jest kodowana wyłącznie w szerokościach i układzie pionowych kresek oraz przerw. Podobnie "jednowymiarowy EAN-8" również należy do kodów 1D i ma charakterystyczną strukturę kreskową, bez siatki modułów.
Odpowiedź "dwuwymiarowy piętrowy" także nie pasuje do kodu matrycowego. Kod piętrowy (stacked) jest 2D, ale wygląda jak kilka krótszych odcinków kodu kreskowego ułożonych jeden nad drugim (warstwy). To nadal "kreski w rzędach", a nie jednolita matryca małych kwadratów/punktów.
W praktyce magazynowej rozróżnienie 1D/2D pomaga dobrać sprzęt do odczytu i ocenić, czy na etykiecie może się znajdować więcej informacji niż sam identyfikator towaru (np. partia, data, ilość), co bywa typowe dla rozwiązań 2D.
