Kod liniowy Manchester ma cechę bardzo charakterystyczną: w każdym okresie bitu występuje przejście sygnału w połowie bitu (tzw. przejście śródbitowe). Dzięki temu odbiornik ma regularne zbocza, co ułatwia odzysk zegara i synchronizację, nawet gdy transmitowanych jest wiele jednakowych bitów z rzędu.
Odpowiedź "Manchester" jest poprawna, jeśli na rysunku widać, że każdy bit zawiera zmianę poziomu w środku, a informacja o wartości bitu wynika z kierunku przejścia (lub z odpowiedniej konwencji przypisania poziomów w pierwszej i drugiej połowie bitu).
Pozostałe odpowiedzi dotyczą innych rodzin kodów:
- Alternate Mark Inversion - AMI: to kod bipolarny, w którym "jedynki" są impulsami o naprzemiennym znaku (+/−), a "zera" są brakiem impulsu. W AMI nie ma zasady obowiązkowego przejścia śródbitowego dla każdego bitu.
- High Density Bipolar 3 - HDB 3: to modyfikacja AMI stosowana po to, by ograniczyć długie serie zer (wstawia specjalne naruszenia reguły bipolarności). Nadal jest to kod bipolarny, a jego rozpoznanie opiera się na analizie polaryzacji i reguł substytucji, nie na stałym przejściu w połowie bitu.
- Return to Zero: w kodach RZ sygnał w ramach pojedynczego bitu wraca do poziomu zerowego (np. impuls zajmuje część czasu bitu). To może dawać wrażenie "większej liczby zboczy", ale nie jest to to samo co Manchester, gdzie przejście w połowie bitu jest elementem definicji kodu i pełni funkcję synchronizacyjną.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na przebiegu widzisz regularne przejście w połowie każdego bitu, w pierwszej kolejności sprawdź Manchester. Gdy widzisz impulsy dodatnie i ujemne dla "jedynek", myśl o rodzinie kodów bipolarnych (AMI/HDB3).
