Przedstawiona metoda to odlewanie do wlewnicy z góry z jednoczesnym odgazowaniem stali. Kluczowe cechy rozpoznawcze schematu to:
- szczelna komora o grubych ściankach z króćcem bocznym (przyłącze do instalacji próżniowej),
- wlewnica umieszczona wewnątrz komory,
- struga metalu wpadająca od góry oraz jej rozproszenie (zwiększenie powierzchni kontaktu w próżni), co intensyfikuje usuwanie gazów rozpuszczonych.
Odgazowanie próżniowe wykorzystuje fakt, że przy obniżonym ciśnieniu spada rozpuszczalność gazów (m.in. wodoru i azotu) w ciekłej stali. Dzięki temu gazy łatwiej się wydzielają, co ogranicza wady odlewów, takie jak pęcherze i porowatość.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "Syfonowego, z odgazowaniem stali." — w odlewaniu syfonowym metal doprowadza się od dołu do wlewnicy przez układ kanałów; schemat pokazuje napełnianie od góry, bez dolnych przewodów syfonowych.
- "Ciągłego." — odlewanie ciągłe wymaga krystalizatora przelotowego i ciągłego wyciągania wlewka; na rysunku brak krystalizatora i toru ciągłego odprowadzania pasma.
- "Półciągłego." — również wiąże się z obecnością krystalizatora i sekwencyjnym/odcinkowym prowadzeniem procesu; schemat przedstawia klasyczne napełnianie wlewnicy w komorze próżniowej, a nie układ krystalizator–ciąg technologiczny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz komorę z króćcem i rozproszoną strugę, myśl o próżni i odgazowaniu podczas przelewania; gdy widzisz krystalizator przelotowy — myśl o odlewaniu ciągłym/półciągłym; gdy dopływ jest od dołu — myśl o syfonie.
