Wkładki optyczne typu SFP (Small Form-factor Pluggable) służą do realizacji połączeń światłowodowych w urządzeniach sieciowych (np. przełącznikach) i są dobierane m.in. pod kątem przepływności. W praktyce instalacji wewnątrzbudynkowych bardzo często spotyka się rozwiązania klasy 1G, które w opisach technicznych mogą być podawane jako 1,25 Gbit/s. Taki zapis wynika z tego, że szybkość "na linii" (warstwa fizyczna) może być wyższa niż nominalna przepływność użytkowa, z uwagi na sposób kodowania i narzuty transmisji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym kontekście:
- 2,5 Gbit/s – to inna klasa przepływności (często kojarzona z rozwiązaniami 2.5G/2.5GbE), która nie jest typową podstawową klasą dla klasycznego SFP 1G w standardowych wdrożeniach budynkowych; wymaga też zgodności urządzeń i wkładek.
- 10 Gbit/s – odpowiada typowym rozwiązaniom 10G (często realizowanym wkładkami SFP+), które konstrukcyjnie i funkcjonalnie stanowią inną klasę niż podstawowe SFP 1G.
- 40 Gbit/s – to poziom charakterystyczny dla szybszych interfejsów (np. QSFP i pokrewne), a nie dla pojedynczych wkładek SFP używanych w typowych torach wewnątrzbudynkowych.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach "na podstawie rysunku" warto szukać na wkładce oznaczeń typu 1G/10G, zapisu prędkości (np. 1.25G), a także informacji o długości fali i typie włókna. Najpierw identyfikuj klasę modułu (SFP vs SFP+), dopiero potem wybieraj przepływność.
