W organizacji montażu kadłuba nazwy metod odnoszą się przede wszystkim do sposobu podziału kadłuba na zespoły oraz do tego, gdzie i jak wykonywane są prace łączeniowe (np. zestawianie, pasowanie, spawanie) w toku produkcji.
"Metoda wyspowa" jest kojarzona z rozwiązaniem, w którym montaż przebiega równolegle w kilku wydzielonych obszarach/stanowiskach (tzw. "wyspach"). Na każdej wyspie powstaje określony zespół lub fragment konstrukcji, a dopiero w kolejnych etapach następuje scalanie tych fragmentów w większe sekcje i docelowo w cały kadłub. Taki schemat pozwala prowadzić część prac jednocześnie, lepiej wykorzystywać zasoby oraz ograniczać przestoje.
Odpowiedź "blokową" jest nieprawidłowa, gdy rysunek nie przedstawia dominującego montażu z dużych bloków składanych w logiczną sekwencję (np. od bloków dennych i burtowych do coraz większych segmentów) w sposób typowy dla montażu blokowego. W metodzie blokowej akcent pada na prefabrykację dużych przestrzennych bloków i ich montaż w większych krokach, a nie na równoległe "wyspy" jako podstawową ideę organizacji.
Odpowiedzi "trapezową" i "piramidalną" nie opisują standardowo rozpoznawanej organizacji montażu kadłuba w ujęciu praktycznym tak, jak metody nazywane od sposobu dzielenia na zespoły i kolejności scalania. Jeżeli na rysunku chodzi o układ stanowisk i etapowe łączenie niezależnych części, te nazwy nie odpowiadają temu mechanizmowi.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy rysunek pokazuje wiele równoległych punktów montażu i późniejsze łączenie (wyspowa), czy raczej duże bloki/sekcje zestawiane w większe segmenty w kolejności technologicznej (blokowa). Skup się na organizacji procesu, a nie na pojedynczym detalu konstrukcyjnym.
