Plantogram (odbitka podeszwowej strony stopy w obciążeniu) służy do oceny powierzchni kontaktu stopy z podłożem i pośrednio do wnioskowania o wysokości łuku podłużnego.
Odpowiedź "wydrążonej" jest właściwa, gdy na odbitce widać typowe cechy stopy z wysokim wysklepieniem: kontakt w śródstopiu jest mały, a połączenie między odbitką pięty i przodostopia tworzy wąski przesmyk (czasem niemal przerwę). Taki obraz wynika z tego, że przy stopie wydrążonej okolica łuku podłużnego jest uniesiona i słabiej obciąża podłoże.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "płaskiej" – przy stopie płaskiej (obniżony łuk) śródstopie przylega do podłoża szerzej, więc odbitka w części środkowej jest zwykle wyraźnie poszerzona, z dużą powierzchnią kontaktu.
- "neutralnej" – odbitka neutralna ma pośrednią szerokość przesmyku: nie tak szeroką jak w płaskiej i nie tak wąską jak w wydrążonej. Jeśli przesmyk jest bardzo wąski, neutralność jest mało prawdopodobna.
- "koślawej" – koślawość opisuje przede wszystkim ustawienie osi (np. tendencję do zapadania się przyśrodkowej strony i ustawienia pięty), a nie samą wysokość łuku. Sama odbitka może sugerować pronację/obciążenia przyśrodkowe, ale termin "koślawa" nie jest bezpośrednim synonimem "płaska" ani "wydrążona".
W praktyce technika ortopedy ważne jest rozdzielenie dwóch rzeczy: (1) wysklepienia (płaska–neutralna–wydrążona) oraz (2) ustawienia osi i kierunku obciążania (np. koślawość, szpotawość, pronacja/supinacja). To ułatwia dobór wkładek: inny będzie cel przy stopie płaskiej (podparcie łuku), a inny przy wydrążonej (często redystrybucja obciążeń i amortyzacja).
