Połączenie kołkowe rozpoznaje się po tym, że elementem łączącym jest kołek, czyli część o kształcie bryły obrotowej (najczęściej walec lub stożek) osadzona w otworach/wyżłobieniach wykonanych w wale i piaście. Na rysunku technicznym kołek walcowy jest zwykle pokazany jako element z osią symetrii (linia punktowa) biegnącą przez jego środek.
W przedstawionym złączu widać wał wchodzący w piastę oraz pojedynczy łącznik umieszczony wzdłużnie na styku obu elementów. Kluczowym sygnałem jest właśnie oś symetrii w łączniku, która wskazuje, że jest to element obrotowy (a nie pryzmatyczny). Kołek w takim połączeniu pracuje głównie na ścinanie i docisk, a jego zadaniem jest m.in. przenoszenie niewielkich momentów obrotowych lub zabezpieczenie przed obrotem (kołkowanie ustalające).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "skręcane" wymagałoby obecności śrub/nakrętek lub innego elementu gwintowego oraz typowych cech rysunkowych gwintu. W opisie złącza kluczowy jest pojedynczy kołek, a nie elementy gwintowe.
- "kielichowe" dotyczy zwykle połączeń rurowych/instalacyjnych (kielich–rura) i ma inną geometrię (kielich, uszczelnienie, wsunięcie końcówki). Tutaj analizujemy klasyczne połączenie wału z piastą.
- "wielokarbowe" (wielowypustowe) rozpoznaje się po wielu wypustach rozmieszczonych obwodowo na wale i odpowiadających im rowkach w piaście. Na rysunku nie ma wielu wypustów, tylko jeden element łączący z osią symetrii, więc nie jest to wielokarb.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz pojedynczy łącznik wzdłużny i w jego środku zaznaczoną oś (linia punktowa), traktuj go jako kołek. Wpust z kolei ma przekrój prostokątny i nie jest bryłą obrotową.
