KWALIFIKACJA CES2 - STYCZEŃ 2020

W zadaniu trzeba rozpoznać metodę formowania na podstawie cech urządzenia pokazanych na schemacie. Kluczowe jest to, że widoczny jest pionowy układ pracy oraz centralna iglica (trzpień) umieszczona w osi urządzenia. Szkło ciekłe znajduje się w misie i wypływa grawitacyjnie w dół przez szczelinę pierścieniową utworzoną między trzpieniem a pierścieniem/dyszą formującą. Taki zestaw cech jest charakterystyczny dla metody przelewnej (Vello), stosowanej do ciągłego wytwarzania rur szklanych o kontrolowanej grubości ścianki.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?

• Sposób Dannera również służy do rur, ale konstrukcyjnie opiera się na obracającym się bębnie ceramicznym i zwykle układ jest skośny/poziomy. Szkło "nawija się" na bęben, a nie spływa przez pionową szczelinę wokół iglicy, więc nie pasuje do przedstawionego przekroju.
• Libbey‑Owens dotyczy formowania szkła płaskiego (arkuszy), a nie rur. W tej technologii nie występuje typowy dla rur zarys: iglica i szczelina pierścieniowa tworząca pusty cylinder.
• Metoda wirowo‑dyszowa wiąże się z wytwarzaniem włókien szklanych, gdzie kluczowe są dysze i działanie sił (np. odśrodkowych) prowadzących do wyciągania włókien, a nie stabilne formowanie rury w pionowej dyszy pierścieniowej.

Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu metod najpierw określ wyrób (rura/arkusz/włókno), potem szukaj elementu rozstrzygającego: iglica i szczelina pierścieniowa → metoda przelewna; bęben → Danner; układy do arkuszy → szkło płaskie; liczne dysze do cienkich strug → włókna.