Schemat pieca martenowskiego (Siemensa-Martina) kojarzy się z procesem stalowniczym prowadzonym w komorowym piecu płomieniowym, gdzie ciepło spalania jest intensywnie wykorzystywane, a istotnym wyróżnikiem jest odzysk ciepła spalin w układach regeneracyjnych (naprzemienne ogrzewanie przepływającego powietrza/gazu i oddawanie ciepła do komory pieca).
Dlaczego "piec martenowski" jest poprawny?
Na typowym schemacie tego pieca widoczna jest komora robocza oraz odrębne drogi doprowadzenia czynnika grzewczego i odprowadzenia spalin, powiązane z elementami służącymi do podgrzewania powietrza/paliwa (regeneracja). Taki układ jest charakterystyczny dla konstrukcji martenowskiej.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Piec obrotowy pracuje w cylindrycznym, obracającym się bębnie. Na schematach akcentuje się ruch obrotowy wsadu i nachylenie bębna; układ przepływów i geometria są inne niż w piecu komorowym.
- Wielki piec to wysoki szybowy reaktor do wytopu surówki z rudy; schemat obejmuje zasyp wsadu od góry, strefy w szybie, dmuch w okolicy garu i spust surówki/żużla. To inny proces i inna budowa niż piec stalowniczy.
- Żeliwiak z zimnym dmuchem jest pionowym piecem szybowym do przetapiania żeliwa, z dyszami powietrza (tuyery) i charakterystycznym układem stref topienia/koksu. Nie odpowiada schematom pieców martenowskich.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu pieca ze schematu nie kieruj się tylko nazwą, ale szukaj cech konstrukcyjnych: komorowy vs szybowy, obecność układów regeneracji ciepła, sposób doprowadzenia dmuchu i miejsca odbioru metalu/żużla.
